Zaman Tüneli – 21 Şubat 2026
Ay ışığının renkleri yine gözlerime iniyor, ama bu kez daha farklı. Birincisi hâlâ kendim için, istediğim için… fakat artık yalnız değilim. Zaman kaybolmuş değil, aksine içimde bir yol çiziyor. Bu gece yine benim gecem, ama artık başkalarının da sesi var içimde. Çevremdeki hava değişiyor, farkındayım. Müdahale etmiyorum, çünkü bazen akışa bırakmak en doğru müdahale. Ay hâlâ zehir gibi içime doluyor, ama zehirle birlikte bir şifa da taşıyor. Kendimi arzular içinde dolaşan biri olarak değil, arzularını yöneten biri olarak görüyorum. İçimdeki rüzgarlar hâlâ sert, ama artık bana yol gösteriyor. Gözlerimin çöktüğünü biliyorum, fakat bu çöküş bir bilgelik gibi. Yavaş yavaş yürümek yerine, adımlarımı bilinçle atıyorum. Yanımdakiler hâlâ gündelik konularla oyalanıyor, ama ben onların sessiz sorgularını da duyuyorum. İnsan bu zamanlarda her şeyi sorgulamak istiyor: Ne olmak istediğini, nereye gittiğini, hangi izleri bırakacağını. Ben kürktüm, o kürkçü dükkânıydı; hâlâ basit geliyor bana hayat. Basitlik, insanların abukluğunu daha net görmemi sağlıyor. İçimde hâlâ biri var, bana bir şeyler anlatmak isteyen. Ama artık onunla kavga etmiyorum; onu dinliyorum, onunla konuşuyorum. Alacakaranlıkta bulduğum kapı hâlâ önümde, ama artık korkmadan giriyorum. Doğru çiz deseler, “doğruyu sen nereden biliyorsun?” demek yerine, kendi doğrumu çizebiliyorum. Hayatın anlamını anlatmak istiyorum, ama önce kendi anlayışımı tamamlıyorum. Hayat hâlâ planlanmış bir kaza gibi, fakat artık direksiyon elimde. Bir doğru vardır hayatta, evet; ama herkesin doğrusu kendi yolunda saklıdır. İçimdekileri anlatmak hâlâ zor, ama artık kelimelerim daha cesur. “Seni seviyorum” demek hâlâ en güzel şey. Ama zaman içinde güzellikler değişiyor, ben de değişiyorum. Her şeyi tatmak hâlâ yaşamın özü, ama artık kaybettiğimde yarını düşünmeyi biliyorum. Olgunlaşmak, kaybı kabul etmek ve yeniden doğmayı öğrenmektir.
– Murat Apay
0 Yorumlar